czwartek, 5 listopada 2015

pòsobnô roczëzna zymkù

pòsobnô roczëzna zymkù
pamiãtôsz pierszi rôz
czej jes pòlizôł krople na mòjich pòwiekach
widzałë naju kwiatë
i òszklony nocną cénią
ksyżëc w skòrëpce
të wëłowił dlô mie żółwie
spòd tôflë jezora
jes chcôł mie dac remiona
jô miała strach przëjąc
dłónie mie dërżałë jak trôwa
spłoszoné swiôdczëną widów
czasã të sadnął kòl
kôrbiącë ò lëdzczich kriształach
jes robił taczé miłotné zaklicé
chwatającë farwë w òczach
më dozrzéwelë wzôjno
nawetka w przëmrozkach
zëmnëch pòd skórką òceanu
i tej wasta słuńce
zapachniôł pòmarańczą


kolejna rocznica wiosny

kolejna rocznica wiosny
pamiętasz pierwszy raz
jak polizałeś krople na moich powiekach
widziały nas kwiaty
i oszklony nocnym cieniem
księżyc w skorupce
wyłowiłeś dla mnie żółwie
spod tafli jeziora
chciałeś mi dać ramiona
i bałam się przyjąć
dłonie mi drżały jak trawa
spłoszone świadectwem świateł
czasami usiadłeś obok
mówiąc o ludzkich kryształach
robiłeś takie zaklęcie miłosne
chwytając kolory w oczach
dojrzewaliśmy wzajemnie
nawet w przymrozkach
zimnych pod skórką oceanu
i wtedy pan słońce
zapachniał pomarańczą

wiérzta, jakô dobëła I môl w lëteracczim kònkùrsu "Powiew Weny" w 2015 r.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz