piątek, 9 grudnia 2011

pòrtret zëmë

z szafë nieba anioł wëszperôł
pączczi sniegù kwitnącé białoscą
pãdzel mrozu z ksãżëcową wrażlëwòscą
wëmalowôł baladë na filiżance òkna
z piãknoscą ùkłôdają sã trapë soplów
krople lëdzy dżiną w chłodze krôjòbrazu
na balece lodu snują sã trapezë i trójnórtë
na skrzidłach surowëch linii figùr i chòdów
trupë przirodë òbòlało ległë nago
kwiatë swe kòronë zanurzëłë w pòrcelanie szronu
w zamëslenim stanãłë fantomë zaspów
psë znieruchòmiałë jak zmiarzłé kamienie
bałwanë zdrzą w gwiôzdë szëkające namienieniô
łómie sã òddech chùtczim ptôchóm w loce
westrzód zëmòwi nocë wirują bòsczi aniołë chłodu 

"Stegna" 4/20011


portret zimy

z szafy nieba anioł wyszperał
pączki śniegu kwitnące białością
pędzel mrozu z księżycową wrażliwością
wymalował ballady na filiżance okna
z pięknością układają się schody sopli
krople ludzi giną w chłodzie krajobrazu
na balecie lodu snują się trapezy i trójkąty
na skrzydłach surowych linii figur i chodów
trupy przyrody obolało legły nago
kwiaty swe korony zanurzyły w porcelanie szronu
w zamyśleniu stanęły fantomy zasp
psy znieruchomiały jak zmarznięte kamienie
bałwany patrzą w gwiazdy szukając przeznaczenia
łamie się oddech prędkim ptakom w locie
wśród zimowej nocy wirują boskie anioły chłodu

niedziela, 13 listopada 2011

melanchòlia

melanchòlia to céniô niejistnieniô
czedë òddechôsz a nie dôwôsz radë
tak pò prostu 
żëc

czas dérëje w stronã rozkładu
i degradacji lepszégò witra

niedozdrzeniałi do egzystencji
kòntemplëjesz bezsens
i absurd òbecnoscë
wëczërpóny procesã gwôsnégò bëcô
chtërno òcérô sã ò niebëcé

bezmionowô sërowô pòstac cebie
zgróżdżonô w cemnym nórce czasorëmnotë
sedzy i stwôrzô nick z wszëstkòscë

bezpłodnô macyca twòji dëszë
krëjamnô przestrzeń niejistnieniô
czësto nagô i głodnô psychiczno
przërëchtowiwô nicosc

ze wstëdã wzérô na cebie Bóg
zakatarzoné niebò płacze
  


melancholia
  
melancholia to cień nieistnienia
kiedy oddychasz a nie dajesz rady
tak po prostu
żyć

czas postępuje w stronę rozkładu
i degradacji lepszego jutra

niedojrzały do egzystencji
kontemplujesz bezsens
i absurd obecności
wyczerpany procesem własnego bycia
które ociera się o niebycie

bezimienna surowa postać ciebie
skulona w ciemnym kącie czasoprzestrzeni
siedzi i stwarza nic z wszystkości

bezpłodna macica twojej duszy
tajemnica przestrzeń nieistnienia
zupełnie naga i głodna psychicznie
przygotowuje nicość

ze wstydem spogląda na ciebie Bóg
zakatarzone niebo płacze