piątek, 9 grudnia 2011

pòrtret zëmë

z szafë nieba anioł wëszperôł
pączczi sniegù kwitnącé białoscą
pãdzel mrozu z ksãżëcową wrażlëwòscą
wëmalowôł baladë na filiżance òkna
z piãknoscą ùkłôdają sã trapë soplów
krople lëdzy dżiną w chłodze krôjòbrazu
na balece lodu snują sã trapezë i trójnórtë
na skrzidłach surowëch linii figùr i chòdów
trupë przirodë òbòlało ległë nago
kwiatë swe kòronë zanurzëłë w pòrcelanie szronu
w zamëslenim stanãłë fantomë zaspów
psë znieruchòmiałë jak zmiarzłé kamienie
bałwanë zdrzą w gwiôzdë szëkające namienieniô
łómie sã òddech chùtczim ptôchóm w loce
westrzód zëmòwi nocë wirują bòsczi aniołë chłodu 

"Stegna" 4/20011


portret zimy

z szafy nieba anioł wyszperał
pączki śniegu kwitnące białością
pędzel mrozu z księżycową wrażliwością
wymalował ballady na filiżance okna
z pięknością układają się schody sopli
krople ludzi giną w chłodzie krajobrazu
na balecie lodu snują się trapezy i trójkąty
na skrzydłach surowych linii figur i chodów
trupy przyrody obolało legły nago
kwiaty swe korony zanurzyły w porcelanie szronu
w zamyśleniu stanęły fantomy zasp
psy znieruchomiały jak zmarznięte kamienie
bałwany patrzą w gwiazdy szukając przeznaczenia
łamie się oddech prędkim ptakom w locie
wśród zimowej nocy wirują boskie anioły chłodu

niedziela, 13 listopada 2011

melanchòlia

melanchòlia to céniô niejistnieniô
czedë òddechôsz a nie dôwôsz radë
tak pò prostu 
żëc

czas dérëje w stronã rozkładu
i degradacji lepszégò witra

niedozdrzeniałi do egzystencji
kòntemplëjesz bezsens
i absurd òbecnoscë
wëczërpóny procesã gwôsnégò bëcô
chtërno òcérô sã ò niebëcé

bezmionowô sërowô pòstac cebie
zgróżdżonô w cemnym nórce czasorëmnotë
sedzy i stwôrzô nick z wszëstkòscë

bezpłodnô macyca twòji dëszë
krëjamnô przestrzeń niejistnieniô
czësto nagô i głodnô psychiczno
przërëchtowiwô nicosc

ze wstëdã wzérô na cebie Bóg
zakatarzoné niebò płacze
  


melancholia
  
melancholia to cień nieistnienia
kiedy oddychasz a nie dajesz rady
tak po prostu
żyć

czas postępuje w stronę rozkładu
i degradacji lepszego jutra

niedojrzały do egzystencji
kontemplujesz bezsens
i absurd obecności
wyczerpany procesem własnego bycia
które ociera się o niebycie

bezimienna surowa postać ciebie
skulona w ciemnym kącie czasoprzestrzeni
siedzi i stwarza nic z wszystkości

bezpłodna macica twojej duszy
tajemnica przestrzeń nieistnienia
zupełnie naga i głodna psychicznie
przygotowuje nicość

ze wstydem spogląda na ciebie Bóg
zakatarzone niebo płacze

środa, 10 sierpnia 2011

Kantor


tuwó béł stółk
to nie béł stółk
jak bë béł stółk
tej bë béł tuwò

to bëła starka
tu pòłóż starkã
bò bëła starka
i gdze je starka

jidze procesjô
i maszerëją
i sëpią kwiatë
i grają trąbë

i niosą trëmë
i niosą krziżë
i jidą piechti
i jadą karą

o zmiłowanié
proszą i proszą
i telewzérnik
niosą i niosą

i himn spiéwają
smieją sã głosno
za rãkã trzëmią
nogama kòpią

z artizną jidą
z toptuchã jidã
chaòs pòwszédny
dôj nama dzysô

ze zbiérkù "Testameńtë jimaginacji" 


Kantor

tu było krzesło
to nie jest krzesło
bo jak by krzesło
to by tu było

to była babcia
tu połóż babcię
bo była babcia
i gdzie jest babcia

idzie procesja
i maszerują
i sypią kwiaty
i grają trąby

i niosą trumny
i niosą krzyże
piechotą idą
i jadą taczką

o zmiłowanie 
proszą i proszą
i telewizor
niosą i niosą

i hymn śpiewają
śmieją się głośno
za rękę trzymają
nogami kopią

z artyzmem idą
ze szmatą idą
chaos powszechny
dajże nam dzisiaj
 

poniedziałek, 8 sierpnia 2011

na greńcë żëcô i smiercë


równak nié
to béł blós spik
chòc nie wiém
mòże to bëło
na greńce
żëcô i smierce

nót bëło wiele kraftu
żebë wëlézc z cała
i stanąc kòl niegò
przëzdrzec mù sã
z bòkù przez sztót

jô nie wiedzała
czë mia òstac hewò
cos kôzało jic nazôd
do cała nazôdka
to bëła sekùńda
në mòże tak dwie
na greńcë swiatów
 
serce biło
cało òddichało
i żdało spòkójno
wej noc bëła
nicht nie widzôł mie
na greńce swiatów

mòże i chcała
jô dali jic
ale béł strach
że za sztót cało
nie mdze òddichało
i nie wlézã bënë
nazôdka do cała

tedë blós na greńce
żëcô i smierce
móm bëté
przez sztót
móm bëté
midzë niebã a zemią

ze zbiérkù "Chléw" 



na granicy życia i śmierci

jednak nie
to był tylko sen
choć nie wiem
może to było
na granicy
życia i śmierci

trzeba było dużo mocy
żeby wyjść z ciała
i stanąć obok niego
przyjrzeć mu się
z boku przez moment

ja nie wiedziałam
czy miałam tu zostać
coś kazało iść z powrotem
do ciała jeszcze
to była sekunda
no może ze dwie
na granicy światów

serce biło
ciało oddychało
i czekało spokojnie
oto noc była
nikt nie widział mnie
na granicy światów

może i chciałam
dalej iść
ale był strach
że za chwilę ciało
nie będzie oddychało
i nie wejdę do wewnątrz
z powrotem do ciała

wtedy tylko na granicy
życia i śmierci
byłam
przez moment
tam byłam 
między niebem i ziemią