czwartek, 23 listopada 2017

dokładné zakòchanié


czedës më bëlë dôwny
jesmë jistnielë nie jistnielë
më bëlë gdzes abò nigdze
pòtemù jesmë sã sobie zdôrzëlë
zakòchùjącë sã w se dokładno
i dzëwiącë sã sobie
wzôjno tak głosno i głãbòkò
jakbë më narôz zmerkelë
nã niewidoczną stronã nieba
pò jaczi aniołë stôwają sã widzalny
pòmidzë blónama pùchatima jak gromadë
piãkna më zapiselë miłotã nają
na wielelinii i w setnym wëmiarze
starownym pùnktã pò tamti stronie
nieba jesmë malowelë pòtemù całé ògrodë
zakłôdającë gwôsné królestwò
i basń w nôbëlniészim wëdanim
më stalë sã wënalôzcama strzébra ksyżëca
we wszëtczich jegò fazach
idącë mléczną drogą jesmë mijalë krôjòbrôz
mòdri òbwiti dôką i mżëczkòwatim deszczã
swiat żdôł na naju na łôwce
to bëła ùpartô redota
jakô czej jesmë spalë przëszła
w zaspiewie òbùdzonëch przez gwiôzdë
cëdów co w nas sã stałë i widów
co nigdë nie dałë nama pòkù


dokładne zakochanie 
kiedyś byliśmy dawni
istnieliśmy nie istnieliśmy
byliśmy gdzieś lub nigdzie
potem się sobie zdarzyliśmy
zakochując się w sobie dokładnie
i dziwiąc się sobie
wzajemnie tak głośno i głęboko
jakbyśmy się nagle dopatrzyli
tej niewidocznej strony nieba
po której anioły stają się widzialne
pośród obłoków puchatych jak gromady
piękna zapisaliśmy miłość naszą
na wielolinii oraz w setnym wymiarze
starannym punktem po tamtej stronie
nieba malowaliśmy potem całe ogrody
zakładając własne królestwo
i baśń w najlepszym wydaniu
staliśmy się wynalazcami srebra księżyca
we wszystkich jego fazach
idąc mleczną drogą mijaliśmy krajobraz
niebieski spowity mgłą i mżącym deszczem
świat czekał na nas na ławce
to była uparta radość
która gdy spaliśmy przyszła
w zaśpiewie obudzonych przez gwiazdy
cudów co w nas się stały i świateł
co nigdy nie dały nam spokoju


wiérzta dostała I nôdgrodã w Lëteracczim Kònkùrsu "Powiew Weny" 2017

zatrzëmanié na czerwionym


(Piotrekòwi)
 
zatrzimôł jes mie na czerwionym
òb czas òdludnëch szpacérów przez miédzã
roztoczëlë jesmë sã nad sobą
jak nôlepszé spiczi
wëszlë jesmë z nich do dzysô
i pòmnożëlë jesmë sã przez sebie
pòdzélëłë nas szczesca
òdkądka dodelë jesmë sebie razã
wëpùszczëlë jesmë òbwiniãté w łodidżi
młodé òdroscënë widów
przeszëlë jesmë sã sobą òbjãti
i zaczãlë jesmë sobą òddëchac
z wdzãkã na westrzódkù szaséja
të jes béł deszczã a jô zelenią
të béł błãkitã a jô bielą
zdmùchiwelë jesmë z sebie kùszniãca
chwarszczëlë jesmë sobie piosenczi
przenikniãté galopã skrzëpiców
chùtczim jak wëstrzałë widu
jaczi sã na nas gapił
czej wëwòłiwelë jesmë pòspólné òbrazë
nas samich na planie nôdzeji
bëłë w nas cëszënë
lëstków miãtë i mitczich zeleni
a më bëlë jakbë miãsã kwiatów
i pòwòdze słuńców na grzëwach nieba
dostôwelë jesmë skrzidłów jak ptaczi
nawetka czej nie bëlë jesmë – bëlë jesmë razã
nigle przëzdrzelë jesmë sã – widzelë jesmë tak samò
naje wespółrzãdné pasowałë zdłużą i kòl
bëlë jesmë fùl i pòkrëti
zacerającë midzë sobą jaczé le rozjinaczenié
më kòchelë sã głãbòk i przemakalë sobą
ò Bòże jak baro
jesmë ùfelë gwiôzdóm
z òsoblëwim ùwzglãdnienim nocë
w rozëpie kwiatów westrzód miodnëch łąków
pòdzérôł naju skùpiony stôri aniół
zjimającë brële


zatrzymanie na czerwonym
zatrzymałeś mnie na czerwonym
podczas odludnych spacerów przez miedzę
roztoczyliśmy się nad sobą
jak najlepsze sny
wyszliśmy z nich do dzisiaj
i pomnożyliśmy się przez siebie
podzieliły nas szczęścia
odkąd dodaliśmy siebie razem
wypuściliśmy owinięte w łodygi
młode odrośle świateł
przeszyliśmy się sobą objęci
i zaczęliśmy sobą oddychać
z wdziękiem na środku ulicy
ty byłeś deszczem a ja zielenią
ty byłeś błękitem a ja bielą
zdmuchiwaliśmy z siebie pocałunki
szeleściliśmy sobie piosenki
przeniknięte galopem skrzypiec
szybkim jak wystrzały światła
które się na nas gapiło
gdy wywoływaliśmy wspólne obrazy
nas samych na planie nadziei
były w nas cisze
listków mięty i miękkich zieleni
a my byliśmy niczym mięsa kwiatów
i powodzie słońc na grzywach nieba
dostawaliśmy skrzydeł jak ptaki
nawet gdy nie byliśmy – byliśmy razem
zanim spojrzeliśmy – widzieliśmy tak samo
nasze współrzędne pasowały tuż i obok
byliśmy pełni i pokryci
zacierając między sobą jakąkolwiek różnicę
kochaliśmy się głęboko i przemakaliśmy sobą
o Boże jak bardzo
ufaliśmy gwiazdom
ze szczególnym uwzględnieniem nocy
w rozsypie kwiatów wśród słodkich łąk
podglądał nas skupiony stary anioł
zdejmując okulary


wiérzta dostała I nôdgrodã w Lëteracczim Kònkùrsu "Powiew Weny" 2017