sobota, 4 czerwca 2016

naji ùmarłi

naji ùmarłi przezéblakają sã czasã
za smierć i straszą pò nocach
drãdżima témama i niegwësnoscą witra
òni bëlë minãlë i nigdë ju nie wrócą
zmiescëlë sã na swòjim westrzódkù swiata
pòd zemią pòtrącëła jich samòta
më téż jesmë i czedës òprzestóniemë bëc
òni biwelë blësczi biwelë daleczi
terôzka je pò nich cëchò je nama spòkójno
ju mómë zabôczoné pòdniszczoné miłoscë
pòdstarzałé zażëłoscë co zeszłë
snicym dobrim bëło jich żëcé
jesmë òbùdzony i przëtomny
nié leno nama sã zdôrzëlë
nié leno do naju piselë
listë ju zabôczoné
i testameńtë niewëdarzoné
terôzka nick nie wiémë na pamiãc
czedës nawetka jesmë wërechòwiwelë
jich miona przed zasniãcym
ale òni dërch nie czëją
leno môłcząco krążą
przezeblokłi za smierc


nasi umarli

nasi umarli przebierają się czasem
za śmierć i straszą po nocach
trudnymi tematami i niepewnością jutra
oni byli minęli i nigdy już nie wrócą
zmieścili się na swoim środku świata
pod ziemią potrąciła ich samotność
my też jesteśmy i kiedyś przestaniemy być
bywali bliscy bywali dalecy
teraz jest po nich cicho jest nam spokojnie
już zapomnieliśmy podniszczone miłości
podstarzałe zażyłości które zeszły
snem dobrym było ich życie
jesteśmy obudzeni i przytomni
nie tylko nam się zdarzyli
nie tylko do nas pisali
listy już zapomniane
i testamenty niewydarzone
teraz nic nie wiemy na pamięć
kiedyś nawet wyliczaliśmy
ich imiona przed zaśnięciem
ale oni ciągle nie słyszą
tylko milcząco krążą
przebrani za śmierć

òbùdzëcel ksyżëca

jes òbùdzył dlô mie ksyżëc
rozchrapóny na grzëwach nocë
czej bëło mie cemno
bez latarni
jes rozgrzôł zëmné dôczi
cepłą zelenią twëch òczów
jes zwiestnił rozkwitanié skòczków
czej jem pòczëła deszcz
w samim sercu jeseni
zrobił jes dlô mie szorëm wiôldżi
z nieprzemiklëwëch remión
nawetka pòtop nick ju nie szkòdzy
jes rozpiął mòje niebò
w jantarowim ùkładze gwiôzd
jes zaplôtëwôł perłë szczescô pùklowaté
na blónach niepłochëch jem ùsadła
czile métrów nad rówizną nieba


obudziciel księżyca

obudziłeś dla mnie księżyc
rozchrapany na grzywach nocy
gdy było mi ciemno
bez latarni
rozgrzałeś zimne mgły
ciepłą zielenią twych oczu
zwiastowałeś rozkwitanie świerszczy
gdy poczułam deszcz
w samym sercu jesieni
zrobiłeś dla mnie parasol wielki
z nieprzemakalnych ramion
nawet potop nic już nie szkodzi
rozpiąłeś moje niebo
w bursztynowym układzie gwiazd
zaplotłeś perły szczęścia garbate
na chmurach niepłochych usiadłam
parę metrów nad poziomem nieba

poniedziałek, 18 stycznia 2016

starota

przëzéróm sã czasã stôrim lëdzóm
szãtolącym sã na zeslach w tramwaju
taczim ze zestarzałima sercama
i z môrlënama na dëszë
zadichónyma ù wstãpu w krôjnã céni
czej stóną przed anielsczim òrszakã
jakbë błagelë ò wespółczëcé
wszëtkò na to wëzdrzi
że stôri lëdze mają gòrzi
nigle stôré zwierzãta
są wierã barżi pòsmùtniałi
swòją przëtomnoscą
wiedzą że zymk ju nie przińdze nazôd pò jeseni
pò szescdzesątim pierszim gòdnika
ùmiérô w nich dzeckò
i zaczinô sã stracenié widzalnoscë
kôrbiónczi z nieprzespónym ksyżëcã
sygająco dłudżé
bóle kòsteczków ze starotë
to wszëtkò slédny
trzecy akt dramatu
co nié dëcht sã ùdôł Bògù
pò młodoscë
tak pò prôwdze mało chto rozmieje
bëc stôrim


starość

przyglądam się czasem starym ludziom
wiercącym się na fotelach w tramwaju
takim ze zestarzałymi sercami
i ze zmarszczkami na duszy
zdyszanymi u wstępu w krainę cieni
gdy staną przed anielskim orszakiem
jakby błagali o współczucie
wszystko na to wygląda
że starzy ludzie mają gorzej
niż stare zwierzęta
są chyba bardziej posmutniali
swoją przytomnością
wiedzą że wiosna już nie wróci po jesieni
po sześćdziesiątym pierwszym grudnia
umiera w nich dziecko
i zaczyna się utrata widzialności
rozmowy z bezsennym księżycem
wystarczająco długie
bóle kosteczek ze starości
to wszystko ostatni
trzeci akt dramatu
co niezbyt się udał Bogu
po młodości
tak naprawdę mało kto potrafi
być starym

wiérzta nadgrodzonô w Òglowòpòlsczim Pòeticczim Kònkùrsu "Autoportret Jesienny" w Krotoszënie w 2016 r.