czwartek, 23 listopada 2017

dokładné zakòchanié


czedës më bëlë dôwny
jesmë jistnielë nie jistnielë
më bëlë gdzes abò nigdze
pòtemù jesmë sã sobie zdôrzëlë
zakòchùjącë sã w se dokładno
i dzëwiącë sã sobie
wzôjno tak głosno i głãbòkò
jakbë më narôz zmerkelë
nã niewidoczną stronã nieba
pò jaczi aniołë stôwają sã widzalny
pòmidzë blónama pùchatima jak gromadë
piãkna më zapiselë miłotã nają
na wielelinii i w setnym wëmiarze
starownym pùnktã pò tamti stronie
nieba jesmë malowelë pòtemù całé ògrodë
zakłôdającë gwôsné królestwò
i basń w nôbëlniészim wëdanim
më stalë sã wënalôzcama strzébra ksyżëca
we wszëtczich jegò fazach
idącë mléczną drogą jesmë mijalë krôjòbrôz
mòdri òbwiti dôką i mżëczkòwatim deszczã
swiat żdôł na naju na łôwce
to bëła ùpartô redota
jakô czej jesmë spalë przëszła
w zaspiewie òbùdzonëch przez gwiôzdë
cëdów co w nas sã stałë i widów
co nigdë nie dałë nama pòkù


dokładne zakochanie 
kiedyś byliśmy dawni
istnieliśmy nie istnieliśmy
byliśmy gdzieś lub nigdzie
potem się sobie zdarzyliśmy
zakochując się w sobie dokładnie
i dziwiąc się sobie
wzajemnie tak głośno i głęboko
jakbyśmy się nagle dopatrzyli
tej niewidocznej strony nieba
po której anioły stają się widzialne
pośród obłoków puchatych jak gromady
piękna zapisaliśmy miłość naszą
na wielolinii oraz w setnym wymiarze
starannym punktem po tamtej stronie
nieba malowaliśmy potem całe ogrody
zakładając własne królestwo
i baśń w najlepszym wydaniu
staliśmy się wynalazcami srebra księżyca
we wszystkich jego fazach
idąc mleczną drogą mijaliśmy krajobraz
niebieski spowity mgłą i mżącym deszczem
świat czekał na nas na ławce
to była uparta radość
która gdy spaliśmy przyszła
w zaśpiewie obudzonych przez gwiazdy
cudów co w nas się stały i świateł
co nigdy nie dały nam spokoju


wiérzta dostała I nôdgrodã w Lëteracczim Kònkùrsu "Powiew Weny" 2017

zatrzëmanié na czerwionym


(Piotrekòwi)
 
zatrzimôł jes mie na czerwionym
òb czas òdludnëch szpacérów przez miédzã
roztoczëlë jesmë sã nad sobą
jak nôlepszé spiczi
wëszlë jesmë z nich do dzysô
i pòmnożëlë jesmë sã przez sebie
pòdzélëłë nas szczesca
òdkądka dodelë jesmë sebie razã
wëpùszczëlë jesmë òbwiniãté w łodidżi
młodé òdroscënë widów
przeszëlë jesmë sã sobą òbjãti
i zaczãlë jesmë sobą òddëchac
z wdzãkã na westrzódkù szaséja
të jes béł deszczã a jô zelenią
të béł błãkitã a jô bielą
zdmùchiwelë jesmë z sebie kùszniãca
chwarszczëlë jesmë sobie piosenczi
przenikniãté galopã skrzëpiców
chùtczim jak wëstrzałë widu
jaczi sã na nas gapił
czej wëwòłiwelë jesmë pòspólné òbrazë
nas samich na planie nôdzeji
bëłë w nas cëszënë
lëstków miãtë i mitczich zeleni
a më bëlë jakbë miãsã kwiatów
i pòwòdze słuńców na grzëwach nieba
dostôwelë jesmë skrzidłów jak ptaczi
nawetka czej nie bëlë jesmë – bëlë jesmë razã
nigle przëzdrzelë jesmë sã – widzelë jesmë tak samò
naje wespółrzãdné pasowałë zdłużą i kòl
bëlë jesmë fùl i pòkrëti
zacerającë midzë sobą jaczé le rozjinaczenié
më kòchelë sã głãbòk i przemakalë sobą
ò Bòże jak baro
jesmë ùfelë gwiôzdóm
z òsoblëwim ùwzglãdnienim nocë
w rozëpie kwiatów westrzód miodnëch łąków
pòdzérôł naju skùpiony stôri aniół
zjimającë brële


zatrzymanie na czerwonym
zatrzymałeś mnie na czerwonym
podczas odludnych spacerów przez miedzę
roztoczyliśmy się nad sobą
jak najlepsze sny
wyszliśmy z nich do dzisiaj
i pomnożyliśmy się przez siebie
podzieliły nas szczęścia
odkąd dodaliśmy siebie razem
wypuściliśmy owinięte w łodygi
młode odrośle świateł
przeszyliśmy się sobą objęci
i zaczęliśmy sobą oddychać
z wdziękiem na środku ulicy
ty byłeś deszczem a ja zielenią
ty byłeś błękitem a ja bielą
zdmuchiwaliśmy z siebie pocałunki
szeleściliśmy sobie piosenki
przeniknięte galopem skrzypiec
szybkim jak wystrzały światła
które się na nas gapiło
gdy wywoływaliśmy wspólne obrazy
nas samych na planie nadziei
były w nas cisze
listków mięty i miękkich zieleni
a my byliśmy niczym mięsa kwiatów
i powodzie słońc na grzywach nieba
dostawaliśmy skrzydeł jak ptaki
nawet gdy nie byliśmy – byliśmy razem
zanim spojrzeliśmy – widzieliśmy tak samo
nasze współrzędne pasowały tuż i obok
byliśmy pełni i pokryci
zacierając między sobą jakąkolwiek różnicę
kochaliśmy się głęboko i przemakaliśmy sobą
o Boże jak bardzo
ufaliśmy gwiazdom
ze szczególnym uwzględnieniem nocy
w rozsypie kwiatów wśród słodkich łąk
podglądał nas skupiony stary anioł
zdejmując okulary


wiérzta dostała I nôdgrodã w Lëteracczim Kònkùrsu "Powiew Weny" 2017

kòchanié sërowëch wnãtrznosców


zaczënała sã dzewiątô wieczór
jem widza przez durkã òd klucza
że chcesz cobë jô wlazła
bez pùkaniô i swiôdectwa
sebie jesmë pòskłôdelë i nazbiérawszë sã
jesmë kòchelë w se sërowé wnãtrznoscë
wëpchnãlë jesmë sã wësok na sebie
jesmë òtemklë serca – swé samòtné sezamë
i wtrekelë sã jesmë do nich pò czim më w nich ùsedlë
wchôdającë do bëna
miłotë było tak fùl
że nick ju nie bëło mòżno dodac do westrzódka
kùńczënë gòłé òd zdjãtëch pòspiérno ruchnów
bëłë całé w skòczkach pòlnëch i gãsy skórce
robiło sã nama cëchò
a wiedzelë jesmë że cëda dzeją sã w cëszënie
tak tej wzãlë jesmë jã głãbòk do sebie
a pòtemù znôwù pòkòchelë jesmë sã natëchstopach
w pierszich słowach
wëczekóny jesmë maklelë swój westrzódk
òdchmùrzającë sã sobie dokładno
jak nowonarodzoné słuńca parôt cobë jistniec
jakbë łagódne łasëcë co wbijają so żągła miłotné
abò półpłënné jestestwa dëchów
co piszą so wiérztë bez zwãków
ju jesmë nie tacëlë sã przed swiatã z sobą
wëchôdelë jesmë przed i bùten
przekraczającë corôz wicy grańców i òbwòdów
wëlatiwelë jesmë w biél i przeplatelë jesmë sã wzôjno
spòdzéwającë sã narodzënów nowëch gatënków
leno nigle rozsëpôł jes mòje nogawice na wëmiãgòlony pòscelë
mùszelë jesmë sã dobrze rozgrzac do spaniô
przemôwiającë do sebie spiéwanim
błąkającë sã pò cepłëch mùrawach
podjôdającë miãso miodnëch kwiatów
pùszczelë jesmë do nieba balónë w sztôłce wiesołëch zwierzątków
na trôwach przëprószonëch mòdrą zasëpką niezabôtków
pòłożëlë jesmë ksãżëc do spaniô
jak ju zasnął wcësnãlë jesmë sã w sebie jesz barżi
në i ta naja miłota bëła tak wyrosłô
że nie miescëła się w ramach
wąchelë jesmë sã wzôjno
pòd skórką trôwów zeleni naje serca biłë jak głupé
tedë zaczãła sã dwanôstô w nocë
i òne pòczãłë rosnąc w wietwie
mielë jesmë pòspólné drzewò żëcô
a jô òstała twòją Ewą
i razã w Edenie hòdowelë jesmë jôjka – brzôdë robòtë kùrów –
bëło nama baro cepło – jem czëła to w brzëchù
pòtemù słuńce zaczãło nama scekac z ùkòsa
i kùsznãło sã z hòrizontã tak gòrąco
że wpôdł trzënórt widu do kòritarza
jaczim jesmë szlë długo – òn nie béł pòjedinczny
a më kwitlë na westrzódkù czej swiat snôżo sã starzôł
jem ùdbała so że ju wiedno bãdzesz nachôdôł sã kòl
bò leno tedë nie pôdô na mie deszcz


kochanie surowych wnętrzności
zaczynała się dziewiąta wieczorem
widziałam przez dziurkę od klucza
że chcesz abym weszła
bez pukania i świadectwa
siebie poskładaliśmy i nazbierawszy się
kochaliśmy w sobie surowe wnętrzności
wypchnęliśmy się wysoko na siebie
otworzyliśmy serca – swe samotne sezamy
i wtargnęliśmy do nich po czym w nich usiedliśmy
wchodząc do wnętrza
miłości było tak pełno
że nic już nie było można dodać do środka
kończyny gołe od zdjętych w pośpiechu ubrań
były całe w świerszczach polnych i gęsiej skórce
robiło się nam cicho
a wiedzieliśmy że cuda dzieją się w ciszy
więc wzięliśmy ją głęboko do siebie
po czym znów pokochaliśmy się bezzwłocznie
w pierwszych słowach
wyczekani macaliśmy swój środek
odchmurzając się sobie dokładnie
jak nowonarodzone słońca gotowe by istnieć
niczym łagodne osy co wbijają sobie żądła miłosne
albo półpłynne jestestwa duchów
co piszą sobie wiersze bez dźwięków
już nie kryliśmy się przed światem z sobą
wychodziliśmy przed i poza
przekraczając coraz więcej granic i obwodów
wylatywaliśmy w biel i przeplataliśmy się wzajemnie
spodziewając się narodzin nowych gatunków
lecz nim rozproszyłeś moje pończochy na wymiętej pościeli
musieliśmy się dobrze rozgrzać do spania
przemawiając do siebie śpiewaniem
błąkając się po ciepłych murawach
podjadając mięso słodkich kwiatów
puszczaliśmy do nieba balony w kształcie wesołych zwierzaków
na trawach przyprószonych niebieską zasypką niezapominajek
położyliśmy księżyc do spania
jak już zasnął wcisnęliśmy się w siebie jeszcze bardziej
no i ta nasza miłość była tak wyrośnięta
że nie mieściła się w ramach
wąchaliśmy się wzajemnie
pod skórką traw zieleni nasze serca biły jak głupie
wtedy zaczęła się dwunasta w nocy
i one poczęły rosnąć w gałęzie
mieliśmy wspólne drzewo życia
a ja zostałam twoją Ewą
i razem w Edenie hodowaliśmy jajka – owoce pracy kur –
było nam bardzo ciepło – czułam to w brzuchu
po czym słońce zaczęło nam ściekać z ukosa
i pocałowało się z horyzontem tak gorąco
że wpadł trójkąt światła do korytarza
którym szliśmy długo – on nie był pojedynczy
a my kwitliśmy na środku kiedy świat ładnie się starzał
postanowiłam że już zawsze będziesz znajdował się obok
bo tylko wtedy nie pada na mnie deszcz
 


wiérzta dostała I nôdgrodã w Lëteracczim Kònkùrsu "Powiew Weny" 2017