czwartek, 23 listopada 2017

zatrzëmanié na czerwionym


(Piotrekòwi)
 
zatrzimôł jes mie na czerwionym
òb czas òdludnëch szpacérów przez miédzã
roztoczëlë jesmë sã nad sobą
jak nôlepszé spiczi
wëszlë jesmë z nich do dzysô
i pòmnożëlë jesmë sã przez sebie
pòdzélëłë nas szczesca
òdkądka dodelë jesmë sebie razã
wëpùszczëlë jesmë òbwiniãté w łodidżi
młodé òdroscënë widów
przeszëlë jesmë sã sobą òbjãti
i zaczãlë jesmë sobą òddëchac
z wdzãkã na westrzódkù szaséja
të jes béł deszczã a jô zelenią
të béł błãkitã a jô bielą
zdmùchiwelë jesmë z sebie kùszniãca
chwarszczëlë jesmë sobie piosenczi
przenikniãté galopã skrzëpiców
chùtczim jak wëstrzałë widu
jaczi sã na nas gapił
czej wëwòłiwelë jesmë pòspólné òbrazë
nas samich na planie nôdzeji
bëłë w nas cëszënë
lëstków miãtë i mitczich zeleni
a më bëlë jakbë miãsã kwiatów
i pòwòdze słuńców na grzëwach nieba
dostôwelë jesmë skrzidłów jak ptaczi
nawetka czej nie bëlë jesmë – bëlë jesmë razã
nigle przëzdrzelë jesmë sã – widzelë jesmë tak samò
naje wespółrzãdné pasowałë zdłużą i kòl
bëlë jesmë fùl i pòkrëti
zacerającë midzë sobą jaczé le rozjinaczenié
më kòchelë sã głãbòk i przemakalë sobą
ò Bòże jak baro
jesmë ùfelë gwiôzdóm
z òsoblëwim ùwzglãdnienim nocë
w rozëpie kwiatów westrzód miodnëch łąków
pòdzérôł naju skùpiony stôri aniół
zjimającë brële


zatrzymanie na czerwonym
zatrzymałeś mnie na czerwonym
podczas odludnych spacerów przez miedzę
roztoczyliśmy się nad sobą
jak najlepsze sny
wyszliśmy z nich do dzisiaj
i pomnożyliśmy się przez siebie
podzieliły nas szczęścia
odkąd dodaliśmy siebie razem
wypuściliśmy owinięte w łodygi
młode odrośle świateł
przeszyliśmy się sobą objęci
i zaczęliśmy sobą oddychać
z wdziękiem na środku ulicy
ty byłeś deszczem a ja zielenią
ty byłeś błękitem a ja bielą
zdmuchiwaliśmy z siebie pocałunki
szeleściliśmy sobie piosenki
przeniknięte galopem skrzypiec
szybkim jak wystrzały światła
które się na nas gapiło
gdy wywoływaliśmy wspólne obrazy
nas samych na planie nadziei
były w nas cisze
listków mięty i miękkich zieleni
a my byliśmy niczym mięsa kwiatów
i powodzie słońc na grzywach nieba
dostawaliśmy skrzydeł jak ptaki
nawet gdy nie byliśmy – byliśmy razem
zanim spojrzeliśmy – widzieliśmy tak samo
nasze współrzędne pasowały tuż i obok
byliśmy pełni i pokryci
zacierając między sobą jakąkolwiek różnicę
kochaliśmy się głęboko i przemakaliśmy sobą
o Boże jak bardzo
ufaliśmy gwiazdom
ze szczególnym uwzględnieniem nocy
w rozsypie kwiatów wśród słodkich łąk
podglądał nas skupiony stary anioł
zdejmując okulary


wiérzta dostała I nôdgrodã w Lëteracczim Kònkùrsu "Powiew Weny" 2017

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz