poniedziałek, 18 stycznia 2016

starota

przëzéróm sã czasã stôrim lëdzóm
szãtolącym sã na zeslach w tramwaju
taczim ze zestarzałima sercama
i z môrlënama na dëszë
zadichónyma ù wstãpu w krôjnã céni
czej stóną przed anielsczim òrszakã
jakbë błagelë ò wespółczëcé
wszëtkò na to wëzdrzi
że stôri lëdze mają gòrzi
nigle stôré zwierzãta
są wierã barżi pòsmùtniałi
swòją przëtomnoscą
wiedzą że zymk ju nie przińdze nazôd pò jeseni
pò szescdzesątim pierszim gòdnika
ùmiérô w nich dzeckò
i zaczinô sã stracenié widzalnoscë
kôrbiónczi z nieprzespónym ksyżëcã
sygająco dłudżé
bóle kòsteczków ze starotë
to wszëtkò slédny
trzecy akt dramatu
co nié dëcht sã ùdôł Bògù
pò młodoscë
tak pò prôwdze mało chto rozmieje
bëc stôrim


starość

przyglądam się czasem starym ludziom
wiercącym się na fotelach w tramwaju
takim ze zestarzałymi sercami
i ze zmarszczkami na duszy
zdyszanymi u wstępu w krainę cieni
gdy staną przed anielskim orszakiem
jakby błagali o współczucie
wszystko na to wygląda
że starzy ludzie mają gorzej
niż stare zwierzęta
są chyba bardziej posmutniali
swoją przytomnością
wiedzą że wiosna już nie wróci po jesieni
po sześćdziesiątym pierwszym grudnia
umiera w nich dziecko
i zaczyna się utrata widzialności
rozmowy z bezsennym księżycem
wystarczająco długie
bóle kosteczek ze starości
to wszystko ostatni
trzeci akt dramatu
co niezbyt się udał Bogu
po młodości
tak naprawdę mało kto potrafi
być starym

wiérzta nadgrodzonô w Òglowòpòlsczim Pòeticczim Kònkùrsu "Autoportret Jesienny" w Krotoszënie w 2016 r.

pòwòłanié

wëznóm wasce
cos pòspólnégò
to mô z cugã
òsobòwim do òkòlów blësczich
tam midzë sztërema prostima
kątama nieba
nié dëcht snôdczégò
nad barżi przepascëstim òceanã
midzë galaktiką mòtilą
i słuńca pùchòwatim łisknienim 
ni ma stratwë ani pòspiechù
le mùszã miec znak
z tamti stronë
bò je wiedzec mùszimë
sebie òbezdrzec nôprzód
wëznóm wasce
to je pòwòłanié
że chce sã kòchac


powołanie

wyznam panu
coś wspólnego
to ma z pociągiem
osobowym do okolic bliskich
tam między czterema prostymi
kątami nieba
niezbyt płytkiego
nad bardziej przepastnym oceanem
między galaktyką motylą
i słońca puszystym pobrzaskiem 
nie ma klęski ani pośpiechu
lecz muszę mieć znak
z tamtej strony
bo wiadomo musimy
siebie obejrzeć najpierw
wyznam panu
to jest powołanie
że chce się kochać
 

wiérzta nadgrodzonô w Òglowòpòlsczim Pòeticczim Kònkùrsu "Autoportret Jesienny" w Krotoszënie w 2016 r.

niedziela, 17 stycznia 2016

lëst do tatka

jes ùmarł nieòdwòłalno
tedë béł zôpôd słuńca
w mòjim sercu nôbarżi
a w twòjim
pòdelë EKG
i felënk czinnoscë
Wasta doktór Bóg
téż czasã robi felã
z mòdri kòpùłë
pòlôł sã smrodlëwi deszcz
nôswiéższich łez nôpierwi
a pòtemù corôz barżi stôrëch
niosącëch w se pamiãc epòków
i mòdlëtwã za Bòga
bë copnął tamte lata
i znôwù òtemknął przed tobą czas
nen Bóg tec mùszi wiedzec
że ta tesknota rosnie z dnia na dzéń
nie bëło dnia bë bëło mni


list do taty

umarłeś nieodwołalnie
wtedy był zachód słońca
w moim sercu najbardziej
a w twoim
podali EKG
i brak czynności
Pan doktor Bóg
też czasem robi błąd
z niebieskiej kopuły
polał się cuchnący deszcz
najświeższych łez najpierw
a potem coraz bardziej starych
niosących w sobie pamięć epok
i modlitwę za Boga
by cofnął tamte lata
i znów otworzył przed tobą czas
ten Bóg przecież musi wiedzieć
że ta tęsknota rośnie z dnia na dzień
nie było dnia by było mniej

wiérzta nadgrodzonô w Òglowòpòlsczim Pòeticczim Kònkùrsu "Autoportret Jesienny" w Krotoszënie w 2016 r.