poniedziałek, 21 grudnia 2015

niemiło widzóny spik

wierã bë jesmë wòlelë nie wiedzec
czej bësmë bëlë złożony z jisti materii
co spiczi chtërne jak òtemkłé
to płëną w nich deszczã żëca
a pòtemù òpôdają
w jizbie do spaniô i nikną bez znakù
chòc wierã ni mògą tak do kùńca
skòrno nie bëłë jistnienim

a co bë to bëło czejbë jawernota
bëła snicym co spi gò cos?


niemile widziany sen

chyba byśmy woleli nie wiedzieć
gdybyśmy byli złożeni z tej samej materii
co sny które jak otwarte
to płyną w nich deszczem życia
a potem opadają
w sypialni i nikną bez śladu
choć chyba nie mogą tak do końca
skoro nie były istnieniem

a co by to było gdyby rzeczywistość
była snem co śpi go coś?

niedziela, 6 grudnia 2015

lëdze chtërny płaczą barżi

są wikszé płacze
òd nieszczestlëwi miłotë
i niekòchóny sami sebie
nieszczestlëwô smierc mie sami
abò kògòs bardżi zabòli
niglë bë mie mëma nawetka nie kòcha
z miłotë jo ale z ùmiéraniô nigdë
ni ma przińdzeniô nazôd w jawernotã
móm zmerkóné dzys w aùtobùsu
wastnã kòl piãcdzesątczi
téż baro wëpłakiwała
òczama pòchłoniwającë
ùczapóną plamã na przezdrzatnoscë òkna
jaż chcało sã zapëtac dlôcze
mòże pòtracëła dzecë
w ògniu abò zjôdónô przez raka
w slédny cządnicë ùmiérô
ze strachù przed ùmiéranim
mùszała przemëslëwac
że stamtądka ni ma pòwrotów
w smiertelné ale żëwé lëdztwò
tuwò gdze wiedno są jaczis lëdze
co płaczą barżi


ludzie którzy płaczą bardziej

są większe płacze
od nieszczęśliwej miłości
i niekochanej samej siebie
nieszczęśliwa śmierć mnie samej
lub kogoś bardziej zaboli
niż by mnie mama nawet nie kochała
z miłości tak ale z umierania nigdy
nie ma powrotu do rzeczywistości
zauważyłam dziś w autobusie
panią około pięćdziesiątki
też bardzo wypłakiwała
oczyma pochłaniając
brudną plamę na przeźroczu okna
aż chciało się zapytać dlaczego
może potraciła dzieci
w pożarze lub zjadana przez raka
w ostatnim stadium umiera
ze strachu przed umieraniem
musiała przemyśliwać
że stamtąd nie ma powrotów
w śmiertelną lecz żywą ludzkość
tutaj gdzie zawsze są jacyś ludzie
którzy płaczą bardziej

wtorek, 1 grudnia 2015

mëma

òdkrëła przede mną Atlantidã
wëpichającë na górné łączi
za rãkã cygnãła
pò krzeptach namòkłëch
wałów mòje cało rosło
przë mrëkù balladë ò mùminkach
spiéwóny w blësczi òdległoscë
òd rãków ksãżëca
zamikającëch senné òczë
nôbarżi w cemnoscë
czëła jem żëwòtné cepło
wëpłëwającé z ji lewégò bòkù
a z mëmczenëch pôlców jô pòdjôda jagòdë
w chaszczach niegwësnëch
mëma szeptała òbiecónkã Wszechmòcnégò
Bòga zmiescëła w dzecnym sercu
nie spózniwała sã z òdpòwiescą
na pilné wëzgódczi
òswòjiwała na kòntinence
kònfrontującë kòsmòs z marzenim
jem wdzãcznô jak słóń trus jak żirafa


mama

odkryła przede mną Atlantydę
wypychając na górne łąki
za rękę ciągnęła
po grzbietach namokłych
fal moje ciało rosło
przy mruku ballady o muminkach
śpiewanej w bliskiej odległości
od rąk księżyca
zamykających senne oczy
najbardziej w ciemności
czułam żywotne ciepło
wypływające z jej lewego boku
a z palców maminych podjadałam jagody
w chaszczach niepewnych
mama szeptała obiecankę Wszechmocnego
Boga zmieściła w dziecinnym sercu
nie spóźniała się z odpowiedzią
na pilne zagadki
oswajała na kontynencie
konfrontując kosmos z marzeniem
jestem wdzięczna jak słoń królik jak żyrafa

wiérzta nôdgrodzonô w Òglowòpòlsczim Lëteracczim Kònkùrsu m. Strijewsczégò w 2015 r.