czwartek, 23 listopada 2017

kòchanié sërowëch wnãtrznosców


zaczënała sã dzewiątô wieczór
jem widza przez durkã òd klucza
że chcesz cobë jô wlazła
bez pùkaniô i swiôdectwa
sebie jesmë pòskłôdelë i nazbiérawszë sã
jesmë kòchelë w se sërowé wnãtrznoscë
wëpchnãlë jesmë sã wësok na sebie
jesmë òtemklë serca – swé samòtné sezamë
i wtrekelë sã jesmë do nich pò czim më w nich ùsedlë
wchôdającë do bëna
miłotë było tak fùl
że nick ju nie bëło mòżno dodac do westrzódka
kùńczënë gòłé òd zdjãtëch pòspiérno ruchnów
bëłë całé w skòczkach pòlnëch i gãsy skórce
robiło sã nama cëchò
a wiedzelë jesmë że cëda dzeją sã w cëszënie
tak tej wzãlë jesmë jã głãbòk do sebie
a pòtemù znôwù pòkòchelë jesmë sã natëchstopach
w pierszich słowach
wëczekóny jesmë maklelë swój westrzódk
òdchmùrzającë sã sobie dokładno
jak nowonarodzoné słuńca parôt cobë jistniec
jakbë łagódne łasëcë co wbijają so żągła miłotné
abò półpłënné jestestwa dëchów
co piszą so wiérztë bez zwãków
ju jesmë nie tacëlë sã przed swiatã z sobą
wëchôdelë jesmë przed i bùten
przekraczającë corôz wicy grańców i òbwòdów
wëlatiwelë jesmë w biél i przeplatelë jesmë sã wzôjno
spòdzéwającë sã narodzënów nowëch gatënków
leno nigle rozsëpôł jes mòje nogawice na wëmiãgòlony pòscelë
mùszelë jesmë sã dobrze rozgrzac do spaniô
przemôwiającë do sebie spiéwanim
błąkającë sã pò cepłëch mùrawach
podjôdającë miãso miodnëch kwiatów
pùszczelë jesmë do nieba balónë w sztôłce wiesołëch zwierzątków
na trôwach przëprószonëch mòdrą zasëpką niezabôtków
pòłożëlë jesmë ksãżëc do spaniô
jak ju zasnął wcësnãlë jesmë sã w sebie jesz barżi
në i ta naja miłota bëła tak wyrosłô
że nie miescëła się w ramach
wąchelë jesmë sã wzôjno
pòd skórką trôwów zeleni naje serca biłë jak głupé
tedë zaczãła sã dwanôstô w nocë
i òne pòczãłë rosnąc w wietwie
mielë jesmë pòspólné drzewò żëcô
a jô òstała twòją Ewą
i razã w Edenie hòdowelë jesmë jôjka – brzôdë robòtë kùrów –
bëło nama baro cepło – jem czëła to w brzëchù
pòtemù słuńce zaczãło nama scekac z ùkòsa
i kùsznãło sã z hòrizontã tak gòrąco
że wpôdł trzënórt widu do kòritarza
jaczim jesmë szlë długo – òn nie béł pòjedinczny
a më kwitlë na westrzódkù czej swiat snôżo sã starzôł
jem ùdbała so że ju wiedno bãdzesz nachôdôł sã kòl
bò leno tedë nie pôdô na mie deszcz


kochanie surowych wnętrzności
zaczynała się dziewiąta wieczorem
widziałam przez dziurkę od klucza
że chcesz abym weszła
bez pukania i świadectwa
siebie poskładaliśmy i nazbierawszy się
kochaliśmy w sobie surowe wnętrzności
wypchnęliśmy się wysoko na siebie
otworzyliśmy serca – swe samotne sezamy
i wtargnęliśmy do nich po czym w nich usiedliśmy
wchodząc do wnętrza
miłości było tak pełno
że nic już nie było można dodać do środka
kończyny gołe od zdjętych w pośpiechu ubrań
były całe w świerszczach polnych i gęsiej skórce
robiło się nam cicho
a wiedzieliśmy że cuda dzieją się w ciszy
więc wzięliśmy ją głęboko do siebie
po czym znów pokochaliśmy się bezzwłocznie
w pierwszych słowach
wyczekani macaliśmy swój środek
odchmurzając się sobie dokładnie
jak nowonarodzone słońca gotowe by istnieć
niczym łagodne osy co wbijają sobie żądła miłosne
albo półpłynne jestestwa duchów
co piszą sobie wiersze bez dźwięków
już nie kryliśmy się przed światem z sobą
wychodziliśmy przed i poza
przekraczając coraz więcej granic i obwodów
wylatywaliśmy w biel i przeplataliśmy się wzajemnie
spodziewając się narodzin nowych gatunków
lecz nim rozproszyłeś moje pończochy na wymiętej pościeli
musieliśmy się dobrze rozgrzać do spania
przemawiając do siebie śpiewaniem
błąkając się po ciepłych murawach
podjadając mięso słodkich kwiatów
puszczaliśmy do nieba balony w kształcie wesołych zwierzaków
na trawach przyprószonych niebieską zasypką niezapominajek
położyliśmy księżyc do spania
jak już zasnął wcisnęliśmy się w siebie jeszcze bardziej
no i ta nasza miłość była tak wyrośnięta
że nie mieściła się w ramach
wąchaliśmy się wzajemnie
pod skórką traw zieleni nasze serca biły jak głupie
wtedy zaczęła się dwunasta w nocy
i one poczęły rosnąć w gałęzie
mieliśmy wspólne drzewo życia
a ja zostałam twoją Ewą
i razem w Edenie hodowaliśmy jajka – owoce pracy kur –
było nam bardzo ciepło – czułam to w brzuchu
po czym słońce zaczęło nam ściekać z ukosa
i pocałowało się z horyzontem tak gorąco
że wpadł trójkąt światła do korytarza
którym szliśmy długo – on nie był pojedynczy
a my kwitliśmy na środku kiedy świat ładnie się starzał
postanowiłam że już zawsze będziesz znajdował się obok
bo tylko wtedy nie pada na mnie deszcz
 


wiérzta dostała I nôdgrodã w Lëteracczim Kònkùrsu "Powiew Weny" 2017

1 komentarz:

  1. Szkoda, że w pokonkursowej antologii organizatorzy nie zamieścili trzeciego wiersza. Nie ma w nim niczego niestosownego by go cenzurować. Pozwoliłem sobie na pobranie go z Pani strony, wydrukowanie i wklejenie własnoręczne do moich egzemplarzy antologii. Pozdrawiam serdecznie i gratuluję sukcesu!

    OdpowiedzUsuń