sobota, 4 czerwca 2016

òbùdzëcel ksyżëca

jes òbùdzył dlô mie ksyżëc
rozchrapóny na grzëwach nocë
czej bëło mie cemno
bez latarni
jes rozgrzôł zëmné dôczi
cepłą zelenią twëch òczów
jes zwiestnił rozkwitanié skòczków
czej jem pòczëła deszcz
w samim sercu jeseni
zrobił jes dlô mie szorëm wiôldżi
z nieprzemiklëwëch remión
nawetka pòtop nick ju nie szkòdzy
jes rozpiął mòje niebò
w jantarowim ùkładze gwiôzd
jes zaplôtëwôł perłë szczescô pùklowaté
na blónach niepłochëch jem ùsadła
czile métrów nad rówizną nieba


obudziciel księżyca

obudziłeś dla mnie księżyc
rozchrapany na grzywach nocy
gdy było mi ciemno
bez latarni
rozgrzałeś zimne mgły
ciepłą zielenią twych oczu
zwiastowałeś rozkwitanie świerszczy
gdy poczułam deszcz
w samym sercu jesieni
zrobiłeś dla mnie parasol wielki
z nieprzemakalnych ramion
nawet potop nic już nie szkodzi
rozpiąłeś moje niebo
w bursztynowym układzie gwiazd
zaplotłeś perły szczęścia garbate
na chmurach niepłochych usiadłam
parę metrów nad poziomem nieba

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz