czwartek, 5 listopada 2015

pòsobnô roczëzna zymkù

pòsobnô roczëzna zymkù
pamiãtôsz pierszi rôz
czej jes pòlizôł krople na mòjich pòwiekach
widzałë naju kwiatë
i òszklony nocną cénią
ksyżëc w skòrëpce
të wëłowił dlô mie żółwie
spòd tôflë jezora
jes chcôł mie dac remiona
jô miała strach przëjąc
dłónie mie dërżałë jak trôwa
spłoszoné swiôdczëną widów
czasã të sadnął kòl
kôrbiącë ò lëdzczich kriształach
jes robił taczé miłotné zaklicé
chwatającë farwë w òczach
më dozrzéwelë wzôjno
nawetka w przëmrozkach
zëmnëch pòd skórką òceanu
i tej wasta słuńce
zapachniôł pòmarańczą


kolejna rocznica wiosny

kolejna rocznica wiosny
pamiętasz pierwszy raz
jak polizałeś krople na moich powiekach
widziały nas kwiaty
i oszklony nocnym cieniem
księżyc w skorupce
wyłowiłeś dla mnie żółwie
spod tafli jeziora
chciałeś mi dać ramiona
i bałam się przyjąć
dłonie mi drżały jak trawa
spłoszone świadectwem świateł
czasami usiadłeś obok
mówiąc o ludzkich kryształach
robiłeś takie zaklęcie miłosne
chwytając kolory w oczach
dojrzewaliśmy wzajemnie
nawet w przymrozkach
zimnych pod skórką oceanu
i wtedy pan słońce
zapachniał pomarańczą

wiérzta, jakô dobëła I môl w lëteracczim kònkùrsu "Powiew Weny" w 2015 r.

sostrze (*Agatce w roczëznã sostrzóny miłotë)

pòezją chcã ùtkac
dlô cebie sëczenkã
anielskò-szklóną jak witraże
malowóną we wszëtczé basnie
tësąca i jedny nocë
mdzema nëkac w słuńce
jak môłé dzéwczãta
wsłëchóné w czëstosc blón
mdzema chòwac sã pòd łóżkò
i tam mëc zãbë brzadową pastą
scëskac w rąkach żuczi
i skakac z redoscë jak trôwiasté zajce
w nocnëch kòlibkach
kôrbic ò elfach amòrach
i drëdżich sostrzónëch sprawach
wëjadac razã pólné maczi
i biôłosc nënczinégò mléka
kòchóm tã przemiklëwòsc
sostrzóny skróni
òna mądrô jak aniół
jak anielskô madonna
wiedno òdgadnie serce sostrë


siostrze
(*Agatce w rocznicę siostrzanej miłości)

poezją chcę utkać
dla ciebie sukienkę
anielsko-szklaną jak witraże
malowaną we wszystkie baśnie
tysiąca i jednej nocy
będziemy pędzić w słońce
jak małe dziewczynki
wsłuchane w czystość chmur
będziemy się chować pod łóżko
i tam myć zęby owocową pastą
ściskać w rękach żuki
i skakać z radości jak trawiaste zające
w nocnych kołyskach
opowiadać o elfach amorach
i drugich siostrzanych sprawach
wyjadać razem polne maki
i białość matczynego mleka
kocham tę przenikliwość
siostrzanej skroni
ona mądra jak anioł
jak anielska madonna
zawsze odgadnie serce siostry

wiérzta, jakô dobëła I môl w lëteracczim kònkùrsu "Powiew Weny" w 2015 r.

szczescé

na ksyżëcu czerwionym miłotą
jes zasadzył blónë w kòżëszkach
jak aniołë w gòdnikù
zapùszczoné w niebie cepłim
bëło szczscé tak mòcné
że szczipało pò kòstkach
jô dozdrzała skòczka
w kòszikù
zapachniało rzéką
Òbiecóny Zemi
wiém czedës móm jã widzóné
w kroplach spikù
w gwiôzdach
zamkłi
czôłgómë sã w szczescym
pò zaplotłëch liniach kwiatów


szczęście

na księżycu czerwonym miłością
zasadziłeś chmury w futerkach
jak anioły w grudniu
zapuszczone w niebie ciepłym
było szczęście tak mocne
że szczypało po kostkach
zobaczyłam świerszcza
w koszyku
zapachniało rzeką
Obiecanej Ziemi
wiem kiedyś ją widziałam
w kroplach snu
w gwiazdach
zamknięci
czołgamy się w szczęściu
po zaplecionych liniach kwiatów

wiérzta, jakô dobëła I môl w lëteracczim kònkùrsu "Powiew Weny" w 2015 r.