wtorek, 1 grudnia 2015

mëma

òdkrëła przede mną Atlantidã
wëpichającë na górné łączi
za rãkã cygnãła
pò krzeptach namòkłëch
wałów mòje cało rosło
przë mrëkù balladë ò mùminkach
spiéwóny w blësczi òdległoscë
òd rãków ksãżëca
zamikającëch senné òczë
nôbarżi w cemnoscë
czëła jem żëwòtné cepło
wëpłëwającé z ji lewégò bòkù
a z mëmczenëch pôlców jô pòdjôda jagòdë
w chaszczach niegwësnëch
mëma szeptała òbiecónkã Wszechmòcnégò
Bòga zmiescëła w dzecnym sercu
nie spózniwała sã z òdpòwiescą
na pilné wëzgódczi
òswòjiwała na kòntinence
kònfrontującë kòsmòs z marzenim
jem wdzãcznô jak słóń trus jak żirafa


mama

odkryła przede mną Atlantydę
wypychając na górne łąki
za rękę ciągnęła
po grzbietach namokłych
fal moje ciało rosło
przy mruku ballady o muminkach
śpiewanej w bliskiej odległości
od rąk księżyca
zamykających senne oczy
najbardziej w ciemności
czułam żywotne ciepło
wypływające z jej lewego boku
a z palców maminych podjadałam jagody
w chaszczach niepewnych
mama szeptała obiecankę Wszechmocnego
Boga zmieściła w dziecinnym sercu
nie spóźniała się z odpowiedzią
na pilne zagadki
oswajała na kontynencie
konfrontując kosmos z marzeniem
jestem wdzięczna jak słoń królik jak żyrafa

wiérzta nôdgrodzonô w Òglowòpòlsczim Lëteracczim Kònkùrsu m. Strijewsczégò w 2015 r.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz