niedziela, 6 grudnia 2015

lëdze chtërny płaczą barżi

są wikszé płacze
òd nieszczestlëwi miłotë
i niekòchóny sami sebie
nieszczestlëwô smierc mie sami
abò kògòs bardżi zabòli
niglë bë mie mëma nawetka nie kòcha
z miłotë jo ale z ùmiéraniô nigdë
ni ma przińdzeniô nazôd w jawernotã
móm zmerkóné dzys w aùtobùsu
wastnã kòl piãcdzesątczi
téż baro wëpłakiwała
òczama pòchłoniwającë
ùczapóną plamã na przezdrzatnoscë òkna
jaż chcało sã zapëtac dlôcze
mòże pòtracëła dzecë
w ògniu abò zjôdónô przez raka
w slédny cządnicë ùmiérô
ze strachù przed ùmiéranim
mùszała przemëslëwac
że stamtądka ni ma pòwrotów
w smiertelné ale żëwé lëdztwò
tuwò gdze wiedno są jaczis lëdze
co płaczą barżi


ludzie którzy płaczą bardziej

są większe płacze
od nieszczęśliwej miłości
i niekochanej samej siebie
nieszczęśliwa śmierć mnie samej
lub kogoś bardziej zaboli
niż by mnie mama nawet nie kochała
z miłości tak ale z umierania nigdy
nie ma powrotu do rzeczywistości
zauważyłam dziś w autobusie
panią około pięćdziesiątki
też bardzo wypłakiwała
oczyma pochłaniając
brudną plamę na przeźroczu okna
aż chciało się zapytać dlaczego
może potraciła dzieci
w pożarze lub zjadana przez raka
w ostatnim stadium umiera
ze strachu przed umieraniem
musiała przemyśliwać
że stamtąd nie ma powrotów
w śmiertelną lecz żywą ludzkość
tutaj gdzie zawsze są jacyś ludzie
którzy płaczą bardziej

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz