czwartek, 5 listopada 2015

sostrze (*Agatce w roczëznã sostrzóny miłotë)

pòezją chcã ùtkac
dlô cebie sëczenkã
anielskò-szklóną jak witraże
malowóną we wszëtczé basnie
tësąca i jedny nocë
mdzema nëkac w słuńce
jak môłé dzéwczãta
wsłëchóné w czëstosc blón
mdzema chòwac sã pòd łóżkò
i tam mëc zãbë brzadową pastą
scëskac w rąkach żuczi
i skakac z redoscë jak trôwiasté zajce
w nocnëch kòlibkach
kôrbic ò elfach amòrach
i drëdżich sostrzónëch sprawach
wëjadac razã pólné maczi
i biôłosc nënczinégò mléka
kòchóm tã przemiklëwòsc
sostrzóny skróni
òna mądrô jak aniół
jak anielskô madonna
wiedno òdgadnie serce sostrë


siostrze
(*Agatce w rocznicę siostrzanej miłości)

poezją chcę utkać
dla ciebie sukienkę
anielsko-szklaną jak witraże
malowaną we wszystkie baśnie
tysiąca i jednej nocy
będziemy pędzić w słońce
jak małe dziewczynki
wsłuchane w czystość chmur
będziemy się chować pod łóżko
i tam myć zęby owocową pastą
ściskać w rękach żuki
i skakać z radości jak trawiaste zające
w nocnych kołyskach
opowiadać o elfach amorach
i drugich siostrzanych sprawach
wyjadać razem polne maki
i białość matczynego mleka
kocham tę przenikliwość
siostrzanej skroni
ona mądra jak anioł
jak anielska madonna
zawsze odgadnie serce siostry

wiérzta, jakô dobëła I môl w lëteracczim kònkùrsu "Powiew Weny" w 2015 r.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz